بی شک یکی از معروفترین اشعار در مرثیه حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام یا شاید معروفترین آنها دوازده بند محتشم کاشانی با مطلع "باز این چه شورش است که در خلق عالم است*باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است" باشد.با اینکه از عمر این مرثیه نزدیک به ۴۵۰ سال می گذرد،تا به امروز لطف و گیرایی خود را که ناشی از خلوص و سوز درون محتشم بوده از دست نداده است.لازم است یاد آور شویم با توجه به آنچه در کتاب ریحانةالادب آمده است: محتشم بعد از وفات برادرش بی تابی ها می کرد و درباره ی او بسیار نوحه سرایی می نمود تا اینکه شبی در عالم رؤیا امیرالمومنین حضرت علی علیه السلام را در خواب دید که بدو فرمود: چرا در رثای فرزندم حسین شعری نمی سرایی؟
عرض کرد: مصیبت حضرت امام حسین علیه السلام خارج از حد و حصر است و به همین جهت نمی دانم آغاز سخن را از کجا شروع کنم و از چه راهی وارد شوم
حضرت فرمودند: بگو "باز این چه شورش است که در خلق عالم است"
محتشم از خواب بیدار شد و آن مصراع را نوشت ، سپس اضافه کرد باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است
هچنین هنگامی که انتهای بند پنجم را می سرود پس از نوشتن "هست از ملال گرچه بری ذات ذوالجلال" قلم را بر زمین گذاشت زیرا در این اندیشه بود که هرچه بگوید شایسته ی مقام حضرت ذوالجلال نخواهد بود؛ تا اینکه در عالم رؤیا از طرف حضرت ولی عصر ارواحنا له الفداء مامور به گفتن مصراع گردید:"او در دل است و هیچ دلی نیست بی ملال"
محتشم کاشانی در سال ۹۹۶ هجری چشم از جهان فروبست و آرامگاه وی در کاشان مزاری بسیار معروف است.

( برگرفته از سایت صنوبر )

 باز این چه شورش است که در خلق عالم است

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین

بی نفخ صور، خاسته تا عرش اعظم است

گویا طلوع می کند از مغرب آفتاب

کاشوب در تمامی ذرّات عالم است

گر خوانمش قیامت دنیا، بعید نیست

این رستخیزِ عام که نامش محرّم است

در بارگاه قدس که جای ملال نیست

سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است

جِن و مَلَک بر آدمیان نوحه می کنند

گویا عزای اشرف اولاد آدم است

خورشید آسمان و زمین، نور مشرقَیْن

پرورده ی کنار رسول خدا، حسین^(ع)

کاش آن زمان سُرادِق گردون نگون شدی

وین خرگه بلندْ ستون، بی ستون شدی

کاش آن زمان درآمدی از کوه تا به کوه

سیل سیه که روی زمین قیرگون شدی

کاش آن زمان که پیکر او شد درون خاک

جان جهانیان همه از تن برون شدی

کاش آن زمان که کشتی آل نبی شکست

عالَم تمام غرقه ی دریای خون شدی

این انتقام اگر نفتادی به روز حَشْر

با این عمل، معامله ی دهر چون شدی

آلِ نبی چو دست تظلم برآورند

ارکان عرش را به تلاطم درآورند

روزی که شد به نیزه، سر آن بزرگوار

خورشید سرْبرهنه برآمد ز کوهسار

موجی به جنبش آمد و برخاست کوه کوه

ابری به بارش آمد و بگریست زار زار

عرش آن چنان به لرزه درآمد که چرخ نیز

افتاد در گمان که قیامت شد آشکار

جمعی که پاس محملشان داشت جبرئیل

گشتند بی عماری و محمل، شترسوار

وانگه زکوفه، خیل اَلَم رو به شام کرد

نوعی که عقل گفت: قیامت قیام کرد

محتشم کاشانی